Vivain’s Circunstance

[คำเตือน เนื้อหานี้ Rate 18+ ไม่เหมาะสำหรับเด็กและเยาวชน]

………………………………..

“…นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่เห็นคุณใส่เสื้อผ้า”

โรเจอร์หยุดมือพร้อมมองสำรวจวิเวียนจากด้านบนเงียบๆ

ร่างงามสล้างที่นอนอยู่บนเตียงช่างเย้ายวนเหลือเกิน ผมสีเงินยวงเป็นประกายระยิบระยับรับกับแสงจันทร์ที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ใบหน้างามแดงซ่านประจุด้วยอารมณ์รัญจวนใจหลังถูกรุกรานด้วยจูบ เนื้อผ้าบางเบานุ่มลื่น ปิดบังผิวขาวเนียนที่อ่อนนุ่มเหมือนปุยหิมะเอาไว้

บัดนี้ ดวงตาของโรเจอร์เต็มไปด้วยความปรารถนา เขาลูบไล้เธอตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วอ้อยอิ่งอยู่ที่เรียวขาของเธออย่างรักใคร่ ไม่นานเขาก็ขยับมือหนาไปตามร่มผ้านุ่มลื่นสู่เนินเนื้อด้านบน พลางบรรจงลูบไล้ปลายยอดที่ชูชันผ่านผ้าเนื้อบาง

“อืม… อ๊า!”

ดูเหมือนวันนี้สัมผัสของเขาแตกต่างออกไป มันช่าง..แปลก เพียงสัมผัสจากมือของเขา วิเวียนก็รู้สึกได้ถึงอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ความปรารถนาของเธอเผยให้เห็นอย่างเด่นชัดผ่านหน้าอกและปลายยอดที่ชูชัน ราวกับเรียกร้องต้องการให้เขามาเย้าหยอกจนกว่าจะพอใจ

โรเจอร์ใช้ลิ้นเลียไปที่ปลายยอดอย่างชำนาญเขาปรนเปรอจนหน้าอกอิ่มของเธอตอบสนองอย่างเต็มที่ จากนั้นเขาก็ถอดชุดของเธอออกอย่างรีบร้อน จนเนื้อผ้านุ่มไม่อาจทานทนแรงกระชากได้

“เดี๋ยวก่อน โรเจอร์!”

วิเวียนพยายามหยุดการกระทำของเขา แต่แทนที่จะหยุดเขากลับคว้าจับหน้าอกงามของเธอเอาไว้พร้อมพรมจูบลงไปอย่างบ้าคลั่ง เรียกเสียงครวญครางหวานกระเส่าจากหญิงสาว เขาจัดการกับหน้าอกส่วนบนของเธออย่างรักใคร่และปรนเปรอปลายยอดที่แข็งตึงรับการสัมผัสอย่างเต็มที่ ในตอนนี้ร่างงามของวิเวียนบิดโค้งจากอารมณ์ที่ถูกจุดติด ทุกครั้งที่ปลายยอดถูกดูดดึงเข้าไปในปากเปียกชื้นของเขา ความกระสันรัญจวนถาโถมใส่เธอจนสมจริงเกินไป

‘ทำไมวันนี้ถึงรู้สึกมากขนาดนี้’ วิเวียนได้แต่คิดในใจ

โดยปกติแล้ว เมื่อเธอลืมตาขึ้นในความฝัน ท้องน้อยและระหว่างก้นของเธอจะร้อนรุ่มราวกับมีขุมพลังคอยเร่งเร้า แต่วันนี้ ราวกับความรู้สึกค่อยๆ เพิ่มขึ้น เหมือนกับการขึ้นบันไดทีละขั้น อีกทั้งสัมผัสและร่างกายของเขายังร้อนกว่าปกติ ร้อนจนเธอรู้สึกเหมือนกำลังโอบกอดเตาหลอมยังไงยังงั้น

“คิดอะไรอยู่ หืม”

เขาสังเกตเห็นอาการใจลอยของเธอได้ในทันที

“อย่าคิด”

เสียงทุ้มต่ำของเขามีพลังประหลาดที่วิเวียนไม่สามารถต้านทานได้ เธอตัดสินใจว่าอาจเป็นเพราะเธอเมาและจดจ่ออยู่กับสัมผัสของเขามากเกินไปจึงได้รู้สึกสมจริงขนาดนี้

ปลายยอดของเธอถูกดูดดึงอย่างตระกละตระกรามมากพอที่จะส่งเสียงดังอันน่าอายออกมา วิเวียนได้แต่หันไปซบหน้ากับผ้าปูที่นอน ยามนี้ร่างกายของเธอมึนงงกว่าปกติ และเธอไม่สามารถทานทนได้ไหว ในยามนี้หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก

โรเจอร์เงยหน้าขึ้นพร้อมงับติ่งหูและแก้มนิ่ม มือสองข้างยังคงสาละวนอยู่กับการบีบเคล้นหน้าอกนุ่มที่เต็มไปด้วยน้ำลายของเขา

“ใช่ อา… ตรงนั้น… อา! ช้าก่อน!”

ยิ่งนิ้วของเขาเย้าหยอกกับปลายยอดที่อ่อนไหวของเธอมากเท่าไหร่มันก็ยิ่งแข็งเกร็งขึ้นมากเท่านั้น โรเจอร์ที่ใช้ลิ้นโอบเลียติ่งหูนุ่มนิ่มปล่อยเสียงหัวเราะเบาๆ อย่างอารมณ์ดี

“หยุดก่อน”

เพื่อปฏิเสธการประท้วงของเธอ เขาบีบเคล้นอกงามแรงขึ้น ทั้งยังเพิ่มแรงบีบคลึงที่ปลายยอด

“อา!”

เสียงครางกระเส่าดังออกมาจากริมฝีปากงาม ในตอนนี้หน้าอกของเธอคงจะบวมเห่อไปแล้วจากการสัมผัสที่ไม่ยั้งมือของเขา แต่ดูเหมือนชายหนุ่มยังไม่พอใจ เขาครอบริมฝีปากลงไปยังปลายยอดทั้งสองพร้อมดูดดุนอีกสองสามครั้งก่อนจะวางมือ

ภายใต้การลูบไล้อย่างบ้าคลั่ง สติของวิเวียนก็เตลิดไปถึงไหนต่อไหน ยามนี้สมองที่เหมือนจะหยุดทำงานไปด้วยฤทธิ์สุรายิ่งมืดมัวลงทุกขณะ เธอรู้เพียงมีบางอย่างที่แปลกออกไปแต่กลับคว้าจับไม่ได้ว่ามันคืออะไร

ชายหนุ่มกลับไปดูดดึงติ่งหูนุ่มของเธออีกครั้ง จากนั้นมือหนาก็คว้าจับเอวบางแล้วพลิกหมุนตัวเธอให้อยู่ในท่านั่ง วิเวียนที่กำลังนั่งอยู่บนร่างกำยำเบนสายตาออกไปยังดวงจันทร์ที่ลอยกระจ่างกลางท้องฟ้าภายนอกหน้าต่าง

‘ทิวทัศน์…’

‘มันเคยชัดเจนขนาดนี้เลยเหรอ?’

แม้ในความฝันเธอจะเห็นสีสันต่างๆ ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนสลับกันไป

ถึงกระนั้นค่ำคืนนี้ช่างแตกต่าง บางสิ่งที่ไม่สมเหตุสมผลทำให้เธอรู้สึกปั่นป่วนจนร่างขมวดเกร็ง และนั่นทำให้เธอไม่มีสมาธิจดจ่ออยู่กับกิจกรรมตรงหน้าแม้ในขณะที่เขาบดจูบริมฝีปากของเธออย่างลึกซึ้งและเร่าร้อน

หากเป็นในห้วงยามปกติวิเวียนคงจะสังเกตเห็นสัญญาณของความผิดปกติได้ทันที แต่เพราะเธอยังมึนเมาด้วยฤทธิ์สุราประกอบกับร่างร้อนที่พัวพันแนบแน่นอยู่กับเธอในขณะนี้ ทำให้เธอไม่สามารถครุ่นคิดได้กระจ่างอีกต่อไป

ทันใดนั้น มือหนาคว้าโอบไปที่หลังศีรษะเล็กก่อนจะบังคับให้ใบหน้างามต้องรับการบดจูบอย่างไม่อาจขัดขืน โรเจอร์กลืนกินริมฝีปากงามอย่างรุนแรงในขณะที่ใช้สายตาดุกร้าวมองจ้องเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะบอกให้เธอหยุดคิดเรื่องไร้สาระแล้วมาจดจ่ออยู่ที่เขาได้แล้ว ร่างบางขยับเคลื่อนตามแรงจูบโดยไม่ทันได้พัก มือหนาอีกข้างเลื่อนไปที่หว่างขาของวิเวียน

“อื้ม…!”

ในขณะที่โรเจอร์ยังสาละวนอยู่กับการจูบและดูดดึงโพรงปาก นิ้วของเขาก็กดคลึงไปยังจุดซ่อนเร้นของเธอไปพร้อมกัน วิเวียนกระตุกเกร็งรับสัมผัสที่เสียวซ่านซึ่งแล่นไปทั่วร่าง มันท่วมท้นจนเธอไม่อาจควบคุมความรู้สึกใดๆ ได้อีกต่อไป

“อ๊ะ อ๊า…”

ไม่ให้เธอได้หยุดพัก มือหนาเร่งบีบคลึงจุดกระสันจนรู้สึกได้ถึงการตอบสนอง จากนั้นก็ส่งนิ้วยาวเข้าสู่หนทางชุ่มฉ่ำอันหอมหวานพลางขยับเคลื่อนนิ้วอย่างเอาแต่ใจ วิเวียนที่ถูกคลื่นรัญจวนถาโถมไม่หยุดยั้งทำได้เพียงเปล่งเสียงคราง

“ดะ เดี๋ยวก่อน โรเจอร์…!”

โรเจอร์ที่ยังขยับนิ้วไม่หยุดเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความคับแน่นที่ต่างจากปกติ

“ทำไมวันนี้คับจัง”

เขาเดาะปลายลิ้น แล้วควงนิ้วเลื่อนเข้าออกอย่างชำนาญ ไม่ช้าน้ำหวานก็ไหลออกมาเปียกนิ้วของเขาอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นว่าการตอบสนองของร่างงามไม่มีอะไรผิดปกติ และเธอยังคงอ่อนไหวกับสัมผัสของเขา โรเจอร์จึงเพิ่มนิ้วที่สอดเข้าในหนทางคับแน่นชุ่มชื้น พร้อมเลียริมฝีปากที่แห้งผากด้วยแรงปรารถนา

“เจ็บ มันเจ็บ!”

วิเวียนคว้าไหล่หนาของเขาพลางร้องครวญครางถึงความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นภายในช่องทางคับแน่น ร่างของเธอสั่นสะท้านจนโรเจอร์ต้องชะงัก

“ปกติก็ใช้สองนิ้วได้นี่นา”

เขาพึมพำด้วยใบหน้างุนงง จากนั้นจึงวางร่างงามลงบนที่นอนอย่างอ่อนโยนราวกับจะปลอบประโลม โรเจอร์จับข้อเท้าของวิเวียนให้แยกออกจากกันพร้อมฝังศีรษะของเขาลงไปยังหว่างขางาม วิเวียนขยุ้มผ้าปูที่นอนพร้อมหลับตาแน่น เหมือนที่คิดเอาไว้ ลิ้นของเขาช่างเชี่ยวชาญอย่างน่าตกใจจริงๆ

“อ๊า …!”

สะโพกของเธอกระตุกอย่างต่อเนื่องตามจังหวะที่ถูกจู่โจมด้วยลิ้นร้อน เธอทนไม่ไหวกับความกระสันที่ถาโถม ความรู้สึกแปลกประหลาดห่อหุ้มร่างกายของเธอ ขอบตาร้อนผ่าวเหมือนกำลังจะหลั่งน้ำตา ทว่าโรเจอร์ยังคงสอดลิ้นของเขาเข้าไปปรนนิบัติช่องทางเปียกชื้นโดยไม่สนใจการดิ้นรนของเธอ

ในที่สุด น้ำตาหยดโตก็ไหลลงจากพวงแก้มของเธอ อาการเสียวซ่านที่ยากทานทนแผ่กระจายไปทั่วท้องของเธอ

เขาจับยกสะโพกงามให้แอ่นขึ้นพร้อมดันลิ้นให้ลึกยิ่งขึ้น ขณะที่เขากำลังดูดเลียเสียงร้องครางยามถึงจุดไคลแมกซ์ก็ดังออกมาจากปากงามพร้อมด้วยของเหลวที่ไหลออกมาจากช่องทางคับแน่น โรเจอร์รู้สึกว่าเธอประหม่ามากกว่าปกติ เขาจึงลูบคลึงจุดกระสันของเธออย่างอ่อนโยน

“อ๊ะ อา อ๊า!”

ลิ้นร้ายยังไม่หยุดก่อกวนผนังด้านใน ส่งกระแสความเสียวซ่านไม่หยุดจนวิเวียนขนลุกไปทั่ว ราวกับถูกฟ้าผ่า ร่างบางเหมือนถูกช็อตจนปลายนิ้วมือนิ้วเท้าเกร็งไปหมด และเธอเหมือนจะเป็นลมเสียให้ได้

แม้ว่าการเล้าโลมนี้จะยังเทียบไม่ได้กับสิ่งที่เธอและเขาทำในห้วงฝันตามปกติ แต่ทำไมถึงทำให้เธอรู้สึกรุนแรงได้ถึงขนาดนี้ วิเวียนอยากมีเวลาครุ่นคิดถึงสาเหตุแต่ก็จนใจเพราะเธอถูกขัดจังหวะซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความเสียวซ่านรัญจวนที่ราวกับหลุมลึกไม่สิ้นสุด

“อืม อ๊า!”

เมื่อถึงจุดสุดยอด สิ่งที่รวมกันอยู่ในช่องท้องส่วนล่างของเธอก็ไหลออกมาราวแอ่งน้ำ ต้นขางามกระตุกเกร็งเต็มที่ ณ ตอนนี้ วิเวียนไม่เหลือเรี่ยวแรงในร่างกายอีกต่อไป ชั่วขณะนั้นเธอรู้สึกราวกับตัวเองกำลังจะละลาย ในขณะที่หัวใจกำลังจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เพราะไม่อาจทานทนกับแรงกระตุ้นที่ถั่งโถม และเธอเหมือนจะสูญเสียความสามารถในการหายใจไปพร้อมๆ กัน

“วิเวียน คุณไหวไหม?”

โรเจอร์เอ่ยถามอย่างเป็นกังวลในขณะที่มองสบดวงตารื้นน้ำตาคู่นั้นพลางเช็ดริมฝีปากที่เปียกไปด้วยน้ำหวานของเธอ นี่มันออกจะผิดปกติเกินไปสำหรับวิเวียนที่จะหายใจไม่ออกเมื่อถึงจุดสุดยอด

“อือ ฉันไม่เป็นอะไร ไม่เป็นไร…”

หลังได้ยินคำตอบเขาก็เอียงศีรษะด้วยความโล่งใจ

“คุณดูอ่อนไหวกว่าปกตินิดหน่อยนะวันนี้”

“อืม ฉันก็ไม่รู้ บางอย่าง… มันรู้สึกแปลกๆ”

ในขณะที่โรเจอร์กำลังลังเลว่าควรจะเดินหน้าต่อดีหรือไม่ วิเวียนที่ถูกจุดไฟปรารถนาจนลุกพรึ่บได้แต่หงุดหงิดกับความอ้อยอิ่งของเขา ยามนี้ร่างกายของเธอร้อนผ่าวไปด้วยแรงปรารถนาที่ยังไม่ถูกเติมเต็ม เธอคว้ามือและดึงเขาเข้ามาใกล้ โรเจอร์ที่เห็นสัญญาณตอบรับจึงรีบจูบตอบและลูบไล้เรือนร่างงาม ลมหายใจของทั้งสองพัวพันกันแนบแน่น ในยามนี้วิเวียนหรี่ตาลงเบื้องล่างและพบกับความเป็นชายที่ตั้งตระหง่าน

‘อา?’

วิเวียนถึงกับสะดุ้งโดยไม่รู้ตัว

‘มันใหญ่ขนาดนั้นเลยเหรอ?’

วันนี้มีหลายสิ่งที่แตกต่างจากปกติ จนเธอไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอเมาหรือมันต่างออกไปจริงๆ

เขาจ้องมองเธอที่จ้องมองความเป็นชายของเขา

“เกิดอะไรขึ้น?”

เขาจับมือของเธอให้สัมผัสกับสิ่งที่ตั้งตระหง่านนั้น

‘เป็นเพราะฉันเมาเลยเห็นว่ามันใหญ่กว่าปกติอย่างนั้นเหรอ?’

วิเวียนคิดพลางส่ายหัวและตอบว่าไม่มีอะไร เธอรู้ว่าร่างกายของเธอจะรู้สึกดีมากแค่ไหนเมื่อเขาสอดใส่เข้ามา ทันทีที่คิดถึงเรื่องนี้ความคาดหวังของเธอก็เอาชนะความกลัวไปได้

โรเจอร์ใช้แกนกลางอันใหญ่โตและแข็งร้อนถูไถภายนอกช่องทางคับแน่นของเธออย่างยั่วเย้า วิเวียนที่ยุ่งอยู่กับการพยายามสงบใจได้แต่หายใจเข้าลึกๆ ดูเหมือนเขาจะให้ความร่วมมืออย่างดีในการทำทุกอย่างอย่างช้าๆ จูบที่ไหล่เธอแผ่วเบาก่อนสอดใส่เข้าไปในร่างบาง

แท่งร้อนจัดค่อยๆ สอดเข้าไปข้างในที่เปียกชื้นไปด้วยน้ำรัก ปกติแล้วทุกอย่างจะเป็นไปอย่างลื่นไหล ทว่า….

“ไม่… อ๊าก!”

วิเวียนกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและตกใจ ร่างของเธอราวกับจะแยกออกเป็นสองส่วน ความรู้สึกวาดหวังต่อความสุขสมถูกฉีกทึ้งด้วยความเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน น้ำตาไหลนองใบหน้างาม จริงอยู่ที่วิเวียนมักจะร่ำไห้ในยามร่วมรักจากความรู้สึกท่วมท้น ทว่าครั้งนี้ ปฏิกิริยาของเธอต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง เธอกรีดร้องราวกับได้รับความทรมานขั้นสุด

“เอาออกไป! ฮึก ฮึก เจ็บ!”

ใบหน้าของโรเจอร์ซีดขาวราวกระดาษ เขารีบดึงความเป็นชายที่ใหญ่โตที่เพิ่งเข้าไปได้แค่ครึ่งเดียว ออกมาจากช่องทางคับแน่นพร้อมปาดเหงื่อที่ผุดไหล แต่ความเจ็บปวดของวิเวียนยังไม่หายไป เธอเงยใบหน้าเปื้อนน้ำตาขึ้นมองเขา

ในที่สุดเธอก็รับรู้ได้อย่างชัดเจนในขณะที่เขาสอดใส่เข้าไปในร่างกาย

“นี่ไม่ใช่ความฝัน ไม่ใช่”

ยิ่งเมื่อได้เห็นสีหน้าของโรเจอร์ที่ย้อมไปด้วยความกระดากอาย วิเวียนก็ยิ่งแน่ใจ

“ความฝัน? ไม่นะ..”

ในชีวิตของวิเวียนมีเรื่องให้ประหลาดใจมากมายนับไม่ถ้วน แต่ผลรวมของทั้งหมดนั้นยังไม่ร้ายแรงเท่าสิ่งที่กำลังเกิดอยู่นี้

ร่างกายของเธอซึ่งเคยตอบสนองอย่างเร่าร้อนต่อสัมผัสของโรเจอร์ บัดนี้เย็นเฉียบราวกับหินที่ตากแดดตากลมมานับร้อยปี

ความเจ็บปวดแล่นเข้าสู่หัวใจ ทั้งท่อนแขนของโรเจอร์ที่เธอคว้าไว้โดยไม่ได้ตั้งใจก็คือของจริง เหงื่อของเขาที่หยดลงมาจากปลายคางสู่หน้าอกของเธอยิ่งทำให้เกิดความรู้สึกสมจริงยิ่งขึ้นไปอีก

บรรยากาศที่คมชัด ความรู้สึกเหนียวเหนอะหนะ กับความเจ็บปวดที่รุนแรงจนทำให้เธอขนลุก

ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริงอย่างยิ่ง

ใบหน้าของวิเวียนสั่นสะท้าน

“เอ่อ ฝัน…ไม่”

เสียงสั่นเครือของเธอช่างน่าสงสารยิ่งนัก

โรเจอร์ซึ่งคร่อมอยู่เหนือเธอ มองลงมาที่เธอและตัวแข็งทื่อ วิเวียนค่อยๆ ผละออกจากเขา ใบหน้าที่ซีดและอิดโรยของเธอดูยิ่งซีดขาวขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเวลาผ่านไป

ความจริงที่จู่โจมเข้ามากะทันหันทำให้จิตใจของเธอปั่นป่วน กระทั่งเธอเกือบตกจากขอบเตียงโดยไม่อาจควบคุม

“เดี๋ยวก่อน วิเวียน!”

โรเจอร์คว้าข้อมือของวิเวียนไว้ได้ทันท่วงที ในขณะนั้น ใบหน้าของวิเวียนซึ่งสับสนบิดเบี้ยวหันมาสบเข้ากับดวงตาของเขา ภายใต้ความมืดที่แสงจันทร์เป็นเพียงความสว่างเดียว

ทันทีที่เธอหยุดสั่น ริมฝีปากที่แข็งค้างจากอาการช็อคก็เผยอออกพร้อมเสียงกรีดร้อง

“…อ๊าาา!”

มันเป็นเสียงกรีดร้องที่สิ้นหวังด้วยความอับอายชนิดแทบแทรกแผ่นดินหนี!

  * * *

ไม่เคยมีช่วงเวลาไหนที่วิเวียนอยากจะหายไปจากโลกมากไปกว่าตอนนี้อีกแล้ว

เตาผิงที่โรเจอร์จุดขึ้นให้ความสว่างที่ทำลายความมืดลง วิเวียนนั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้เท้าแขนกำมะหยี่ พร้อมเอามือกุมใบหน้าจนมิด ร่างกายที่เปลือยเปล่าของเธอฝังอยู่ในผ้าปูที่นอน

เมื่อได้ยินเสียงถ้วยชาวางอยู่ตรงหน้าเธอ ไหล่ของวิเวียนก็สั่นราวกับใบไม้ต้องสายลมแรง เธอสัมผัสได้ว่าเขานั่งลงข้างๆ แต่เธอไม่สามารถเอามือออกจากใบหน้าได้

“…คุณจะเป็นแบบนั้นไปอีกนานแค่ไหน?”

เสียงทุ้มของเขาเสียดแทงหูของเธอ วิเวียนโกรธจัดแต่ก็ไม่ได้เอามือที่ปิดหน้าออก เธอไม่สามารถมองเขาได้อย่างมั่นใจ ความมึนเมาและความตื่นเต้นเล็กน้อยที่เธอรู้สึกว่าเป็นความฝันได้หายไปนานแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่คือความอับอายและอับอาย!

เมื่อเห็นเธอยังคงไม่ตอบสนอง เขาก็ได้แต่ถอนหายใจและพึมพำขึ้นแผ่วเบา

“นี่..ห้องนอนของผม”

เธอรู้โดยที่ไม่ต้องรอเขาพูดให้จบ ตั้งแต่ที่เธอลุกขึ้นจากเตียงเธอก็สังเกตเห็นเฟอร์นิเจอร์และข้าวของต่างๆ แล้ว

ตอนนั้นเองที่วิเวียนจำได้ว่าเธอก้าวออกจากห้องนอนเพราะปวดหัว สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นความผิดของเธอเองทั้งหมด

แม้จะรู้ว่าเป็นความผิดพลาดของเธอ แต่เธอกลับไม่มีความกล้าที่จะขอโทษ เป็นเพราะเธอนึกถึงความร้อนแรงเมื่อครู่ตอนที่เธอโอบกอดเขาอย่างน่าละอาย ถ้าเป็นไปได้ เธออยากกลายเป็นฝุ่นและถูกพัดหายไปกับสายลมซะเดี๋ยวนี้!

เมื่อเธอไม่ตอบ ความเงียบจึงปกคลุมไปทั่วห้อง

“มองผม…ได้โปรด”

เขาทนอีกต่อไปไม่ไหวจึงกระซิบแผ่วเบา วิเวียนโอบแขนรอบขาตัวเองและฝังศีรษะไว้ที่ตักในท่าคุดคู้ เขาจ้องมองเธอไม่ละสายตา พลางสงสัยว่าเขาควรจะบังคับให้เธอมองเขาหรือไม่

“ผมได้แต่คาดเดา”

เขาใช้นิ้วเคาะโต๊ะ ในขณะที่เธอยังก้มหน้าอยู่เหมือนเดิม

“แต่… ผมไม่รู้ว่าคุณจะมาที่นี่กลางดึกแบบนี้”

เขากระอักกระอ่วนน้อยกว่าวิเวียน แต่ไม่ได้หมายความว่าความคิดจิตใจของเขาสงบนิ่งแต่อย่างใด

เมื่อวิเวียนรู้ว่าไม่ใช่ความฝัน เธอคิดว่าหัวใจของเธอกำลังจะระเบิด ความหนาวเย็นที่ไม่เหมือนสิ่งใดที่เธอเคยรู้สึกห่อหุ้มร่างกายของเธอ เธอไม่เคยรู้สึกเหน็บหนาวขนาดนี้เลยด้วยซ้ำแม้แต่ในตอนที่เธอกวัดแกว่งดาบในการต่อสู้

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นความผิดของเธอ ในที่สุดวิเวียนก็เงยหน้าขึ้น ใบหน้างามแดงจัดราวกับผลแอปเปิ้ล

“คือ คือว่า!”

ทันทีที่สบตากับโรเจอร์ ใบหน้าของเขาทำให้เธอคิดถึงสิ่งที่เพิ่งผ่านมา ยิ่งเธอมองเห็นร่างกายท่อนบนที่กำยำล่ำสันผ่านเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมของเขา วิเวียนได้แต่ซบหน้าลงที่ตักพลางพึมพำด้วยเสียงแผ่วเบา

“ขอโทษ ฉันเข้าใจผิด…”

ด้วยความสงสัยว่าทำไมเธอจึงออกจากห้องนอนกลางดึก เขาจึงเอ่ยถามขึ้น

“เกิดอะไรขึ้น?”

“ฉันตื่นขึ้นมาเพราะกระหายน้ำ แต่เหยือกว่างเปล่า… ฉันไม่ต้องการปลุกใคร จึงลงไปที่ครัวคนเดียว และเมื่อฉันกลับมา ก็เข้าใจผิดว่าห้องนอนของคุณเป็นห้องนอนของฉัน ดังนั้น…”

เสียงของเธอแผ่วเบาลงเรื่อย ๆ ในแต่ละคำ ดวงตาของโรเจอร์หรี่ลงจับจ้องทุกรายละเอียดของเธอ

หลังจากที่เธอปิดปาก ความเงียบครอบคลุมทั้งสอง วิเวียนบีบมือรอบเข่า เธอไม่รู้ว่าจะออกจากสถานการณ์ที่น่าอายนี้ไปได้อย่างไร แน่นอน เธอรู้ว่าไม่มีทางแก้ไขได้ด้วยการหลบหนี แต่ตอนนี้เธอต้องการหนีจริงๆ

ชาที่เขาชงให้กำลังเย็นลง

ต้องขอบคุณเตาผิงที่ถูกจุดขึ้นภายในห้องนอนจึงอบอุ่น แต่ทว่าระหว่างพวกเขาสองคนกลับมีไอเย็นยะเยือกที่ไม่อาจมองเห็น ดวงตาของโรเจอร์กระตุกในขณะที่เขาเฝ้าดูไอน้ำที่ลอยออกมาจากถ้วยชา

“ยังไงก็ตาม คุณโอเคไหม”

วิเวียนสะดุ้งกับคำถามของเขา เธออดเงยใบหน้าที่ซ่อนไว้อย่างดื้อรั้นขึ้นมาไม่ได้

“ฉัน- ตรงนั้น!”

ใบหน้าของวิเวียนซึ่งเธอคิดว่าเย็นลงแล้วกลับร้อนเป็นบ้าเป็นหลัง วิเวียนตบแก้มของเธอพร้อมอุทานออกมา แต่เขาเหลือบมองไปที่หว่างขาของเธอแทนคำตอบ

เขาจำได้ว่าเธอร้องไห้อย่างไรขณะที่นอนอยู่ใต้ร่างเขา เธอกรีดร้องอย่างเจ็บปวดจนเขาปวดใจแทบทนไม่ไหว แม้ว่าเขาจะรีบดึงออกมา แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าสิ่งที่เกิดไปแล้วไม่ได้เกิดขึ้น

“ก่อนหน้านี้คุณไม่ได้ร้องขนาดนี้?”

เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ห่วงใยอย่างลึกซึ้ง พร้อมเอื้อมมือไปลูบแก้มของเธอเบาๆ ราวกับกำลังเช็ดน้ำตาให้เธอ

วิเวียนสะดุ้งโหยงเมื่อนิ้วที่หนาและเย็นเฉียบแตะมาที่แก้มร้อนผ่าวของเธอ เธอรีบคว้ามือของเขา ดึงให้ห่างจากใบหน้าพลางตอบอย่างทุลักทุเล

“ฮ-เฮ้ ฉันไม่เป็นไร ไม่เป็นไรเลย”

คำตอบนี้ไม่น่าเชื่อถือเลยสักนิด โรเจอร์ทำสีหน้าลำบากใจก่อนพูดขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

“ให้ผมดูหน่อยว่าคุณโอเคไหม”

“ฮะ? คุณว่ายังไงนะ?”

วิเวียนไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยินจึงถามกลับ แต่ไวเท่าความคิด โรเจอร์โน้มตัวเข้าประชิดวิเวียนพลางคุกเข่าแทบเท้าเธอและคว้าจับข้อเท้าบางทั้งสองข้างซึ่งถูกคลุมด้วยผ้าปูที่นอนให้แยกออก ใบหน้าของวิเวียนชาไปทั้งหน้าเมื่อรู้ว่าเขาพยายามที่จะดู ‘ที่ลับ’ ของเธอจริงๆ

“ไม่นะ! ไม่เอา! ห้ามมองนะ!”

วิเวียนพยายามแข็งขืนสุดชีวิต แต่เธอจะสู้แรงของเขาได้อย่างไร โรเจอร์ขมวดคิ้วขณะที่กำลังจับน่องของเธอแยกออก

“หากมีบาดแผลควรทายาโดยเร็วจะดีที่สุด คุณไม่ต้องอายหรอก ที่จริงผมก็เคยเห็นมาหมดแล้ว”

“ไม่อายกับผีน่ะสิ ไม่ ฉันไม่ชอบ!”

 เขาพยายามดึงผ้าคลุมเตียงออกจากร่างของเธอ ในขณะที่วิเวียนพยายามยื้อไว้สุดชีวิต ทั้งสองยื้อยุดกันเป็นเวลานานจนระยะห่างของพวกเขาไม่เหลืออีกต่อไป

วิเวียนดิ้นรนจนดันเก้าอี้ออกไปได้ในขณะที่โรเจอร์คว้าจับขาด้านในของเธอไว้ได้แล้วเช่นกัน

“ฉันจะกลับห้อง”

วิเวียนผลุนผลันออกจากการจับกุมของเขา แล้วรีบแฉล่บร่างผ่านเขาไปอย่างรวดเร็ว เธอแทบจะวิ่งหนีไปเลยทีเดียว โรเจอร์ที่ได้แต่เงยหน้าขึ้นมองอย่างจนใจได้แต่กำผ้าปูที่นอนที่เธอทิ้งเอาไว้

ไม่แม้แต่จะเอ่ยคำลา วิเวียนที่พุ่งออกจากห้องของโรเจอร์รีบวิ่งไปยังห้องของตัวเองที่อยู่สุดทางเดินก่อนจะรีบล็อคประตูทันที เธอเกรงว่าเขาจะตามเธอมา

เธอยืนพิงประตูและสูดหายใจเข้าอย่างรวดเร็ว แต่แม้หลังจากรอเป็นเวลานาน เธอก็ไม่รู้สึกว่ามีคนอยู่นอกประตู

วิเวียนจึงผ่อนคลายในที่สุด ร่างของเธอเลื่อนไถลลงพิงเข้ากับประตู

“… อา”

ในขณะนั้น ความเจ็บปวดที่แหลมคมแทงทะลุขาหนีบของเธออีกครั้ง บางทีเธออาจจะเป็นแผลจริง ๆ เหมือนที่เขาพูดก็ได้

คิดแล้ววิเวียนก็อยากจะร้องไห้ มันเป็นความเจ็บปวดที่น่ากลัวที่สุดที่เธอเคยประสบมาในชีวิต เธอหลับตาและหยัดกายลุกขึ้น หยิบเสื้อผ้าสุ่มๆ ออกมาจากตู้พลางสวมให้ตัวเองรีบๆ แล้วล้มตัวลงบนเตียง

‘นี่มันเกิดอะไรขึ้น’

ยิ่งเธอย้อนนึกถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น เธอก็ยิ่งสับสน มันรู้สึกเหมือนฝันมากกว่าความฝันที่เธอเคยมี เธอไม่อยากเชื่อและไม่อยากเชื่อ

อาจเป็นเพราะเธอต้องทนทุกข์ทรมานมากในช่วงเวลาสั้นๆ เช่นนี้ วิเวียนไม่สามารถแม้แต่จะข่มตาให้หลับลงได้ เพราะเมื่อไหร่ก็ตามที่เธอทำเช่นนั้น ภาพที่ปากของพวกเขาประกบกันดูดดื่ม ผิวสัมผัสกันจนไร้ช่องว่าง และการกระทำที่ร้อนแรงต่างๆ นานาก็เข้ามาในความคิดอย่างชัดเจน

“ฮึ!”

วิเวียนได้แต่ระงับอารมณ์ที่สับสนของเธอและฝังหน้าของเธอลงในหมอน เธอเตะขาของเธอด้วยความหงุดหงิดใจ ดูเอาเถอะพรุ่งนี้เธอจะพบหน้าเขาได้ยังไง! และเธอจะพูดอะไรเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ได้บ้าง จิตใจของเธอปั่นป่วนไปด้วยความคิดที่ไร้ทางออก

วิเวียนนอนไม่หลับจนถึงรุ่งสาง

………………………………………………..

จากตอนที่ 70-71 ในเวอร์ชั่นภาษาอังกฤษ
#Unnietaan