ตอนที่ 4

“ดูเหมือนนายจะชอบน้องชายมาก” โคลด์พูดขึ้น

โคลด์ เดล อิฮาร์ บุตรชายโทนของดยุคอิฮาร์ผู้ปกครองแห่งเมืองเหนือ แม่ของเขาเป็นน้องสาวแท้ๆ ขององค์จักรพรรดิ์ นั่นทำให้โคลด์ได้รับสืบทอดผมสีดำสัญลักษณ์ผู้ปกครองแห่งเมืองเหนือพร้อมด้วยดวงตาสีฟ้าซึ่งบ่งบอกถึงสายเลือดแห่งราชวงศ์

คีแรนเงยหน้าจากหนังสือปืนไรเฟิลพร้อมมองไปที่ใบหน้าไร้อารมณ์ของโคลด์ นับว่าเขาได้รับสืบทอดลักษณะอันสูงส่งโดยสายกำเนิดพร้อมบุคลิกหยิ่งยโสและเย็นชา ตระกูลดยุคอิฮาร์คือขุนนางชั้นสูงในบรรดาชนชั้นสูงอย่างแท้จริง

“แล้วจะมีเหตุผลอะไรที่ทำให้ฉันไม่ชอบน้องชายของตัวเอง โคลด์?” คีแรนถามพร้อมเลิกคิ้วและยิ้ม

โคลด์ขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะมองไปยังรอยยิ้มมุมปากของคีแรน “เขาคือหลักฐานของการนอกใจ บุตรนอกสมรส” โคลด์กล่าว

คีแรนมีสีหน้าเข้มขึ้น เขาลูบปืนพกที่แกะสลักตรานกอินทรีของตระกูลอิฮาร์ “การนอกใจมีราคาที่ต้องจ่าย” เขากล่าวต่อ “น้องชายของฉันได้จ่ายราคานั้นไปมากแล้ว”

คีแรนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ดวงตาของโคลด์เป็นประกายเมื่อได้รับคำตอบ

“บางครั้งฉันก็นึกว่านายเป็นคนแก่คนหนึ่ง คีแรน” โคลด์พูดด้วยรอยยิ้ม “ฉันน่ะเหรอ? คนแก่?” คีแรนกล่าวเยาะ “ตลกน่า อย่าพูดอะไรแบบนั้นเลย”

โคลด์มองไปที่ใบหน้าราวรูปสลักของคีแรน ดูเหมือนว่าเขาจะได้รับสืบทอดความหล่อเหลานี้มาจากพ่อและแม่ แต่ฝีปากของเขาคล้ายกับมาร์ชิโอเนสมากกว่า คีแรนไม่เคยเปิดใจหรือเผยความรู้สึกนึกคิดที่อยู่ลึกในใจให้เขารับรู้ แม้ทั้งสองจะเป็นเพื่อนสนิทกันก็ตาม

คามิลเลียนกลับเป็นข้อยกเว้น ไม่นับรูปร่างหน้าตาของเขา คามิลเลียน เบล ก็เป็นแค่ของปลอมที่เทียบไม่ได้กับคีแรน แม้ว่าจะมีสายเลือดของมาร์ควิสแต่เขาไม่มีเกียรติมากพอให้เอ่ยถึง โคลด์ตัดสินใจที่จะปัดคามิลเลียน เบล ทิ้งไปจากความคิด เขายังเด็กมากและคงไม่ส่งผลกระทบอะไรต่อคีแรน ถ้าไม่ใช่เพราะรูปร่างหน้าตาที่ถอดแบบตระกูลเบลออกมา เขาคงถูกทิ้งให้อดอยากตายอยู่ที่ไหนสักแห่งไปแล้ว เห็นได้ชัดว่าโคลด์รู้ดีถึงเจตนาเบื้องหลังการปรากฏตัวของเด็กชายคนนี้ แต่น่าเสียดายที่ตระกูลเบลต้องเสียเวลาไปกับของปลอม

โคลด์เดินไปยืนที่หน้าต่างซึ่งมองออกไปเห็นสวนลาเวนเดอร์พร้อมแก้วเครื่องดื่มในมือ ข้างๆ คีแรนมีชายคนหนึ่งยืนอยู่และเลียนก็โค้งคำนับให้เขาอย่างสุภาพจนดูน่าตลก ผมของเด็กชายยาวปิดใบหูเล็กน้อย และดวงตากลมโตสีเขียวมรกตของเขาก็ไม่ละไปจากหน้าต่างบานที่โคลด์ยืนบดบังอยู่ เด็กชายจิบเครื่องดื่มในมือขณะเฝ้าสังเกตปฏิกิริยาของเลียนพร้อมรู้สึกถึงรสขมในปาก

รถม้าคันงามของโคลด์เคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์เบล สี่วันหลังเหตุการณ์ที่ได้พบกับโคลด์ ลีอาไม่สามารถข่มตาให้หลับได้อย่างสนิทเพราะเมื่อเธอหลับตาลงก็จะได้ยินเสียงปืนและเสียงร้องของสัตว์ที่น่าสงสารทุกครั้ง ตามที่เบ็ตตี้เล่าพวกขุนนางอย่างโคลด์และคนอื่นๆ กำลังล่าสัตว์กันอยู่

เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมพวกเขาถึงต้องออกไปล่าสัตว์กันตอนกลางคืน? แล้วทำไมถึงได้ล่าสัตว์ที่ไม่มีพิษภัยเหล่านั้นแทนที่จะไปล่าสัตว์ตัวใหญ่ๆ ที่ดุร้าย? เพราะพวกเขาต้องการล่าเพื่อความสนุกอย่างนั้นหรือ

ลีอาปิดหน้าต่างที่มองเห็นพื้นที่ล่าสัตว์ซึ่งมีธงผืนใหญ่ปักอยู่โดยรอบเพื่อให้เป็นจุดสังเกต เบ็ตตี้รูดม่านปิดอีกทีเพื่อบดบังทัศนียภาพภายนอกให้พ้นจากสายตา แต่เสียงของการล่าสัตว์กลับไม่ได้เบาลงไป เธอยังสามารถได้ยินเสียงเหล่านั้นอยู่ดี

“นายน้อยตื่นได้แล้วค่ะ เช้าแล้ว!”

ลีอาตื่นขึ้นอย่างงัวเงีย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอหลับสนิทหลังจากคณะของโคลด์จากไป และแม้เธอจะยังรู้สึกอ่อนล้าแต่ก็ต้องฝืนลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวเพราะมาร์ชิโอเนสกำลังรออยู่ที่โต๊ะอาหารเพื่อรับมื้อเช้าพร้อมกับเธอ

ลีอาเดินเข้าไปหาเบ็ตตี้ที่เริ่มบ่น เธอวักน้ำในอ่างขึ้นล้างหน้าหวีผมให้เรียบร้อย ตอนนี้เธอคุ้นเคยกับการใส่กางเกงเป็นอย่างดีแถมยังรู้สึกสบายตัวกว่าเหมือนกับว่าเธอเริ่มคุ้นชินกับวิถีชีวิตแบบนี้แล้ว ถึงแม้เธอจะอดนึกถึงใบหน้ามอมแมมที่เปรอะเปื้อนของตัวเองไม่ได้ แต่เธอต้องไม่ลืมว่าเป้าหมายของการใช้ชีวิตแบบนี้ก็เพื่อให้ได้พบกับแม่อีกครั้ง หลังแต่งตัวให้ลีอาเสร็จเบ็ตตี้ก็ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ

“ไปกินข้าวกันเถอะค่ะ”

ในวันแรกลีอารู้สึกกังวลเสียจนกินอะไรไม่ลง เพราะเธอไม่รู้วิธีกินข้าวหรือมารยาทบนโต๊ะอาหารแบบชนชั้นสูงเลยแม้แต่นิดเดียว ภายหลังเธอได้เรียนรู้ทุกอย่างตั้งแต่การใช้อุปกรณ์ไปจนถึงการสนทนาบนโต๊ะอาหารอย่างถูกต้องเหมาะสม เธอรู้สึกขอบคุณอาจารย์ที่สอนเรื่องเหล่านี้กับเธออย่างยิ่ง เพราะมันทำให้เธอสามารถนั่งข้างๆ มาร์ชิโอเนสและรับประทานอาหารได้อย่างเรียบร้อยโดยไม่ทำอะไรบกพร่อง

“เขามาแล้ว” มาร์ชิโอเนสลดหนังสือพิมพ์ในมือลงและเงยหน้าขึ้น คีแรนซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้เยื้องจากแม่ของเขาส่งรอยยิ้มทักทายลีอาอย่างเป็นมิตร

“มานั่งตรงนี้สิ” มาร์ชิโอเนสสั่ง “เช้านี้ฉันสั่งให้พ่อครัวทำเมนูไข่จานโปรดของเธอโดยเฉพาะ เธอชอบมั้ย?”

“ชอบครับ” ลีอาไม่รู้ว่าอาหารจานนั้นเรียกว่าอะไร แต่เธอก็รู้ว่าต้องตอบอย่างไร

ในขณะที่ลีอายังคงรู้สึกไม่คุ้นชินกับการทำตัวเป็นน้องชายของคีแรน แต่มาร์ชิโอเนสก็ยังใจดีกับเธอไม่น้อยแม้ว่าจะเข้มงวดแต่ก็มักจะกล่าวทักทายเธอด้วยรอยยิ้มและไม่เคยแสดงความโกรธให้ลีอาเห็นเลย ตรงกันข้ามกับแม่ของลีอาที่มักจะแสดงความโกรธออกมาหลังดื่มไปได้นิดหน่อย

คีแรนใช้ช้อนเคาะข้างแก้ว คนรับใช้ที่รออยู่จึงเริ่มเสิร์ฟอาหารเช้าอย่างคล่องแคล่ว ไข่อุ่นๆ ที่เป็นเมนูพิเศษก็ถูกเสิร์ฟตรงหน้า มาร์ชิโอเนสมองไปที่จานนั้นเพียงชั่วครู่

“ฉันได้ยินมาว่าเธอตั้งใจเรียนดีมาก”

ลีอากลืนอาหารลงคอจนเรียบร้อย จากนั้นจึงตอบรับ “ครับ”

“ฉันดีใจที่ได้ยินเช่นนั้น” มาร์ชิโอเนสกล่าวยิ้มๆ “ที่โรงเรียนคีแรนเป็นนักเรียนตัวอย่างที่ได้รับคำชมเสมอ ฉันเชื่อว่าเธอสามารถไล่ตามพี่ชายของเธอได้ในไม่ช้า ถ้าทำงานหนักแบบนี้ไปเรื่อยๆ”

หัวใจของลีอาเต้นไม่เป็นจังหวะ แม้มาร์ชิโอเนสจะชมเธอด้วยใจจริงแต่เธอพบว่าเป็นเรื่องยากมากที่เธอจะดีใจ แต่เธอก็พยายามพยักหน้ารับ

“ขอบคุณครับ ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุด”  

คีแรนขมวดคิ้วขณะใช้ส้อมเจาะไข่แดงบนจานของเขา “เพิ่งเริ่มเรียนได้สัปดาห์เดียว ตอนนี้เขาเรียนหนักพอแล้ว”

“เธอไม่ควรอลุ่มอล่วยแบบนั้น คีแรน”

“ถ้าเป็นพ่อก็คงบอกให้เขาออกไปเล่นข้างนอกบ้าง”

“ตอนนี้แม่กำลังคุยกับเลียนอยู่” น้ำเสียงของมาร์ชิโอเนสเข้มขึ้น ส่วนลีอาแทบอยากจะหนีออกไปนอกห้องเธอไม่อยากอยู่ตรงกลางการโต้เถียงของสองแม่ลูก

“ผมรู้ครับ…แต่แม่ครับ โคลด์มาล่าสัตว์กลางคืนที่นี่สองสัปดาห์แล้ว เลียนคงได้ยินเสียงปืนทั้งวันทั้งคืนเขาคงได้นอนไม่มากนักเราอย่ากดดันเขานักเลยครับ”

คีแรนเป็นคนเดียวที่สามารถโน้มน้าวและสลายความเย็นชาของมาร์ชิโอเนสผู้เป็นมารดาได้ เขามักจะปกป้องลีอาเสมอ ดังนั้นจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่เธอจะรู้สึกรักเขา หัวข้อเรื่องการเรียนหนังสือของลีอาจึงตกไป และแม้ว่าอาหารบนโต๊ะจะดูน่าอร่อยขนาดไหนแต่ลีอาก็กลืนมันไม่ค่อยลงเท่าไหร่นัก คีแรนขอให้เสิร์ฟเชอร์เบ็ตเป็นของหวานหลังมาร์ชิโอเนสลุกจากโต๊ะ แน่นอนว่ามีส่วนของลีอาด้วย

“ฉันได้พบกับโคลด์ที่โรงเรียนเราอายุเท่ากันแต่เขาเหนือกว่าพวกเราทุกคน ครั้งหน้าไปด้วยกันนะ พี่คิดว่าเธอจะต้องยิ่งปืนได้แม่นกว่าพี่แน่นอน”

“แต่ฉันไม่เคยยิงปืนมาก่อน”

“ทุกคนมีครั้งแรกทั้งนั้นแหล่ะ อีกอย่างพี่ก็จะ… กลับไปเรียนไม่ได้แล้ว”

ลีอาก้มหน้าลง เธอเข้าใจดีถึงสิ่งที่คีแรนพูด หลังจากเธอมาถึงคฤหาสน์นี้และเริ่มใช้ชีวิตในฐานะบุตรชายอีกคนของตระกูลเบล น่าแปลกเหลือเกินที่ไม่มีใครสงสัยหรือเข้ามาซักถามอะไรเธอแม้แต่คำเดียว ทุกคนปฏิบัติต่อเธอราวกับว่าเธอเป็น ‘เบล’ และอาศัยอยู่ที่นี่มาโดยตลอด ทุกคนทั้งนอบน้อมและมีมารยาทกับเธอ จนบางครั้งลีอารู้สึกราวกับกำลังอยู่ในความฝันมากกว่าความเป็นจริง

“นายน้อยคามิลเลียน นายน้อยคีแรน เซอร์ธีโอดอร์มารออยู่แล้วครับ”

คนทั้งคฤหาสน์กำลังเตรียมการรับฤดูหนาว ที่ข้างเตาผิงมีตระแกรงซึ่งบรรจุไม้ฟืนอยู่เต็ม และบนโซฟาก็ถูกปูทับด้วยผ้าชนมิงค์หนานุ่ม ลีอาจำได้ว่าเคยใช้ชีวิตผ่านฤดูหนาวก่อนๆ มาด้วยเสื้อผ้าเพียงสองชุด เธอปัดความทรงจำเก่าๆ ทิ้งไปในขณะที่เดินตามหลังคีแรนด้วยฝีเท้าที่แผ่วเบา เธอเห็นธีโอดอร์ยืนอยู่ไกลๆ ลีอาส่งคีแรนที่เดินแยกไปห้องสมุด แม้เขาจะไอเกือบตลอดเวลาแต่สายตาที่หนักแน่นพร้อมบุคลิกสง่าผ่าเผยต่อหน้าคนรับใช้ของคีแรนไม่ใช่สิ่งที่เธอจะเทียบเคียงได้เลย

*

“มาร์ควิสเพิ่งเดินทางผ่านที่ราบโครเซ็นและจะมาถึงในอีกหนึ่งชั่วโมง!”

“มาร์ควิส? จะมาถึงในวันนี้?”

ลีอาหลับไปแล้วและถูกปลุกให้ตื่นมาฟังข่าวจากเปเป้ สาวใช้คนใหม่ที่มาดูแลเธอแทนเบ็ตตี้  “นายท่านกลับมาหลังเดินทางไปทำงานถึงสามเดือน เราไม่มีเวลาเหลือแล้วค่ะ คุณหนูต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อไปรอพบนายท่านด่วน”

ดูเหมือนว่าความสุขของเปเป้คือการได้แต่งตัวให้ลีอา และลีอาก็รู้สึกชอบเปเป้เช่นกัน เธอปฏิบัติต่อสาวใช้อย่างอ่อนโยนทำให้เปเป้กล้าที่จะเป็นกันเองกับเธอมากขึ้น เธอตั้งอกตั้งใจเลือกชุดให้ลีอาใส่เป็นการใหญ่

เปเป้มั่นใจว่าลีอาจะต้องได้รับความนิยมชมชอบเมื่อเข้าสู่วงสังคม เธอฝันถึงวันที่จะได้เห็นลีอาสวมเครื่องแบบสีน้ำเงินดำเนินรอยตามมาร์ควิสผู้เป็นบิดา

“จะให้ฉันใส่ชุดนี้จริงๆ เหรอ”

“ใช่ค่ะ เสื้อกั๊กสีเหลืองจะยิ่งทำให้คุณหนูดูดี ชอบไหมคะ?”

“อืม มันก็ดูดีนะ”

เปเป้พยายามสุดความสามารถที่จะทำให้ลีอาดูดีที่สุด ท่านผู้หญิงมาร์ชิโอเนสโปรดการแต่งกายที่เรียบร้อยสง่างาม แต่เปเป้มีความเห็นต่างออกไป เธอคิดว่าการอำพรางใบหน้าที่งดงามเพียงนี้ในชุดเรียบๆ ช่างเป็นอาชญากรรมโดยแท้ ขณะที่ลีอากำลังแต่งตัว เธอเห็นคนรับใช้พากันวิ่งกรูออกไปข้างนอกเพื่อเตรียมตั้งแถวต้อนรับ ชั่วขณะนั้นหัวใจของลีอาเต้นแรงอย่างไม่อาจควบคุม ในที่สุดเธอก็จะได้พบกับพ่อของเธอเป็นครั้งแรก

จบตอนที่ 4

………………………………………………………………………………………

ทิ้งท้ายจาก Unnie
ผลงานการแปลของ Unnie ตั้งใจเพื่อแบ่งปันเรื่องราวสนุกๆ จากนิยายที่เพื่อนๆ ชื่นชอบแต่ไม่สามารถหาอ่านเวอร์ชั่นภาษาไทยได้ สำหรับการแปล Unnie ตั้งใจเรียบเรียงสุดความสามารถในเวลาอันจำกัด หากมีข้อผิดพลาดหรือแปลผิดตรงไหนอย่างไร Unnie ต้องขออภัยผู้อ่านไว้ ณ ที่นี้ด้วยจ้า
ขอให้สนุกทุกตัวอักษรนะคะ ^___^

…………………………………………………………………………………………
.
ปล. เจอ LC เรื่องนี้สามารถแจ้ง Unnie ได้ตลอดเวลา หรือเจ้าของลิขสิทธิ์ต้องการแจ้งให้เอาลงก็สามารถติดต่อเข้ามาได้ทางช่องทาง Fanpage หรือทางคอมเม้นต์ได้เลยนะคะ Unnie จะดำเนินการให้โดยเร็วที่สุดค่ะ
.