ตอนที่ 5

“รอนานไหม?”

โดนูหยุดเต้นแล้วย่อตัวลงด้านหน้าหญิงสาวผู้เป็นเครื่องสังเวย เธอยังคงมีลมหายใจและจ้องหน้าโดนูอย่างเกลียดชัง แววตานั้นดูน่ากลัวไม่ใช่เล่นแต่โดนูก็ไม่ยี่หระ

เขาวางคมมีดลงที่คอของเหยื่อ ถ้าเป็นไปได้ เขาก็อยากจะจัดเตรียมเครื่องสังเวยให้ถูกจริตปิศาจ มันอาจจะชอบให้เลือดค่อยๆ ไหลซึมออกมาจากปากแผลบางเฉียบ โดนูรู้สึกตื่นเต้นมากกับผลงานที่แสนละเอียดอ่อนและเหมือนเป็นศิลปะชิ้นเอกชิ้นนี้

พระอาทิตย์ตกดินแล้วถึงเวลาที่จะเริ่มต้นวันอันรุ่งโรจน์ แล้วจู่ๆ ก็มีเสียงดังตึงจากนั้นฝุ่นก็ฟุ้งไปทั่วบ้าน

ในขณะที่โดนูกำลังไอเพราะสำลักฝุ่น เมื่อทุกอย่างสงบลงสิ่งแรกที่เข้ามาในม่านตาของเขาก็คือชุดสีขาวที่ดูเหมือนชุดนอน และสิ่งต่อมาที่ดึงดูดสายตาของเขาก็คือผมสีขาวบริสุทธิ์ที่ดูไม่เข้ากับฉากหลังอย่างที่สุด

สิ่งที่เขาอันเชิญมาแทนที่จะเป็นปิศาจบึกบึน กลับเป็นร่างของหญิงสาวที่ดูอ่อนแอบอบบางราวกับจะถูกบีบให้ตายได้ด้วยมือเพียงข้างเดียวปรากฏขึ้นแทน ในชั่วขณะที่เขามองสบไปยังดวงตาสีแดงสวยคู่นั้น โดนูถึงกับกลั้นหายใจ

จงให้ความเคารพยำเกรงและบูชา ผู้ท่องไปทั่วพิภพและพสุธา จงต้อนรับเทพแห่งแสงสว่างผู้จุติมายังโลกา

แล้วเสียงแตรก็ดังขึ้น

***

บ้า! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?

หลังถีบประตูบ้านโดนูสุดแรงภาพในบ้านที่เธอมองเห็นก็ต้องทำให้ช็อค โดนูกำลังถือมีดจี้ไปที่คอของหญิงสาวที่ถูกมัดเหมือนกำลังจะเชือดเธอ ไอบ้านี่!

ไม่ ฉันแค่จะมาจับหัวขโมยและทวงคืนกระดาษวาดคาถาแผ่นเดียว แต่ทำไมเรื่องราวมันถึงได้โกโซบิ๊กขนาดนี้ จากหัวขโมยกลายเป็นพวกลักพาตัว? นี่อย่ามาเลเวลอัพเอาเองแบบนี้จะได้มั้ย!

“คันนะ!”

ฉันประหลาดใจที่เฮนน่าร้องเรียกเด็กสาวที่ถูกมัด คันนะ? หรือเธอเป็นคนรู้จักของเฮนน่า? เอ หรือว่าเป็นคนรับใช้ในคฤหาสน์? เฮนน่าอ้าปากและหุบปากสลับกันโดยไร้เสียง น้ำตาไหลจากสองตาลงอาบแก้มของเธอ เธอคงจะเป็นห่วงเด็กสาวคนนั้นมาก

ยิ่งได้เห็นเฮนน่าร้องไห้อย่างเจ็บปวดฉันก็ยิ่งให้อภัยไอ้เจ้าโดนูนี่ได้ยากขึ้น เฮนน่าเป็นสาวน้อยคนเดียวที่ยอมพูดคุยกับฉันดีๆ บนโลกนี้ แล้วแกยังจะลักพาตัวเพื่อนของเธอมาอีก? เดี๋ยวฉันจะแสดงความโหดร้ายของตัวร้ายในนิยายโรแมนติกแฟนตาซีให้แกเห็นเอง

แต่ดูเหมือนว่าเขาจะจำฉันได้

“อีแวนเจลีน โรแฮนสัน?”

โดนูเรียกชื่อฉันเสียงสั่น นี่อาชญากรตัวร้ายที่เป็นทั้งหัวขโมยและพวกลักพาตัวยังกลัวฉัน? หรือเพราะฉันจับเขาได้คาหนังคาเขา?

ฉันไม่แปลกใจเลยสักนิดที่อีแวนเจลีนจะเป็นตัวร้ายผู้แข็งแกร่งของเรื่อง ก็ในเมื่อแค่ได้ยินได้เอ่ยชื่อของเธอยังทำให้คนหวาดกลัวได้ขนาดนี้… หรือว่าเธอจะไม่ได้เป็นแค่ระดับตัวร้ายธรรมดาแต่เป็นตัวร้ายระดับพระกาฬพวกมือมืดที่บงการอยู่เบื้องหลังอะไรทำนองนั้น? ไม่ ฉันไม่ได้อยากให้เป็นแบบนั้นสักหน่อย!

ยิ่งคิดก็ยิ่งสับสน แต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญกว่าคือการช่วยชีวิตคันนะ

“กล้าเรียกชื่อฉัน?”

ฉันไม่รู้มาก่อนเลยว่าการที่อีแวนเจลีนเป็นตัวร้ายจะมีประโยชน์อย่างยิ่ง โดยเฉพาะเมื่อต้องการข่มขู่ผู้คน เธอแค่แสยะยิ้มน้อยๆ ก็คงจะดูน่ากลัวแล้ว โอ้ ต้องยิ้มแบบตาไม่ยิ้มด้วยถึงจะเพอร์เฟค นี่ไงล่ะฉันก็ทำได้ ไม่เห็นจะยาก

ฉันรู้สึกขวางหูขวางตากับมีดที่อยู่ในมือเจ้าโดนูจริงๆ มันกรีดเป็นรอยแผลบางๆ บนคอของเธอ นี่ฉันควรจะทำยังไงในสถานการณ์แบบนี้ดี?

ปกติตำรวจจะพูดกับผู้ร้ายว่า “วางมีดลงก่อนแล้วค่อยๆ คุยกัน” แต่ฉันจะชวนเขาคุยเรื่องอะไรได้ ในเมื่อระหว่างฉันกับเขาไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์ใดๆ ต่อกันแม้แต่นิดเดียว ใช่แล้ว! ยังมีเรื่องนั้นนี่นา

“นายได้ลองพิธีอันเชิญของฉันแล้วเป็นยังไงบ้าง?”

เพื่อไม่เป็นการยั่วยุอาชญากรฉันจึงต้องระวังคำพูดให้ดี มาคิดๆ ดูแล้วฉันก็อดโมโหไม่ได้ นี่เขาทั้งขโมยวิธีอันเชิญของฉันแล้วยังลักพาตัวคนที่ไม่รู้อิโน่อิเหน่มาอีก? ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโหจริงๆ ให้ตายเถอะ!

“งั้น…ค คุณก็ถูกอันเชิญมาอย่างนั้นเหรอ?”

“ก็ถ้าไม่ใช่แล้วฉันจะมาหายนายทำไม ฮึ”

ดูเจ้าวายร้ายคนนี้สิ! นอกจากจะเป็นหัวขโมยและพวกลักพาตัวแล้วเขายังไร้ยางอายสุดๆ นี่ขนาดเขาขโมยมันมาจากห้องของฉันยังจะมาถามอีก

ฉันอยากจะสบถคำหยาบคายทุกรูปแบบใส่เขาจริงๆ แต่ติดที่ว่าในห้องนี้มีตัวประกันที่ยังเป็นผู้เยาว์อยู่ ดังนั้นฉันจึงได้แต่สะกดอารมณ์ไว้ สูตรเวทย์มนตร์สำคัญก็จริงแต่ชีวิตคนย่อมสำคัญกว่า

“บอกฉันมาว่านายต้องการอะไร ถ้านายยอมคืนมันมาดีๆ ฉันก็จะยอมฟังสิ่งที่นายพูด”

แน่นอนว่านี่เป็นสิ่งที่เขาอยากได้ยิน

ฉันแค่จะแสร้งทำเป็นฟังคำขอของเขาไปงั้นๆ ไม่มีความจำเป็นแม้แต่น้อยที่จะต้องทำตามคำขอของอาชญากร ช่วยตัวประกันได้เมื่อไหร่ฉันจะจับเขาส่งเข้าคุกขังให้ลืมไปเลย

“ช่วย ช่วยทำให้ฉันรวยอภิมหารวยได้ไหม!”

โอเค นี่คือเหตุผลที่นายขโมยของของคนอื่นพร้อมลักพาตัวคน แค่เพราะอยากรวย?

ปัญหาก็คือ ตอนนี้ฉันไม่มีเงินเลยสักแดงเดียว ฉันมุ่งหน้ามาที่นี่เพื่อจับขโมยไม่ได้ตั้งใจจะมาแลกเปลี่ยนตัวประกันตั้งแต่แรก ถ้านี่เป็นเจตนาของนายตั้งแต่ต้นทำไมถึงไม่ทิ้งโน้ตหรือเขียนจดหมายเรียกค่าไถ่ไว้เล่า! นายนี่มันเหมือนเด็กอมมือที่ไม่รู้จักหลักการของโจรลักพาตัวเลยสักนิด

“ความร่ำรวย? ตำแหน่งเอิร์ล โรแฮนสันเป็นยังไง? ฉันทำให้นายเป็นท่านเคานท์ได้นะ”

ตอนนี้ก็พูดๆ ให้เขาน้ำลายสอไปก่อนแล้วกัน ตอนนี้ทั้งหมดที่ฉันมีก็แค่ร่างกายและตำแหน่งบุตรสาวท่านเคานท์ของอีแวนเจลีน โรแฮนสัน เท่านั้น ถ้าหากว่าเขาได้เป็นสามีของเธอเขาก็จะนับว่าได้เป็นเอิร์ลไปโดยปริยาย

“เอิร์ล โรแฮนสัน? ตกลง… . ฉันก็คิดว่าคงดีไม่น้อยถ้าฉันได้อยู่ในตำแหน่งนั้นแทนที่เจ้าเคานท์หน้าโง่นั่น”

การเจรจาต่อรองจะสำเร็จได้ถ้าหากทั้งสองฝ่ายสามารถบรรลุข้อตกลงร่วมกันได้ ก็ทำไมเขาจะไม่ตะครุบมันไว้ล่ะ เรื่องที่มีแต่ได้กับได้แบบนี้ทั้งเงิน ทั้งอำนาจ

“นายต้องการแลกเปลี่ยนเดี๋ยวนี้เลยไหม?”

เร็วเข้าสิ ส่งตัวเพื่อนของเฮนน่ามาให้ฉันเร็ว

ระหว่างรอให้ตัวประกันถูกปล่อย จู่ๆ โดนูก็ยิ้มขึ้นแล้วไสมีดไปที่เด็กสาว เดี๋ยว นายกำลังจะทำอะไร?

“หยุดเดี๋ยวนี้! นายกำลังจะทำอะไร?”

“ก็เพื่อทำข้อตกลงให้สมบูรณ์…”

โอ้ นั่นหมายความว่าเขาพยายามจะแก้มัดตัวประกันด้วยตัวเองงั้นหรือ? ฟิ้ว ค่อยยังชั่ว ฉันมองดูโดนูด้วยความโล่งอก แต่โดนูกลับดูสับสน เขาคงไม่คิดว่าฉันจะลอบตลบหลังหรือตีหลังหัวของเขาใช่มั้ย

ฉันทนรอต่อไปไม่ไหว ในเมื่อนายไม่ลงมือ ฉันก็จะลงมือแก้มัดให้เธอเอง

“มาฉันทำเอง ส่งมีดเล่มนั้นมา”

โดนูขมวดคิ้วเป็นปมแต่ก็ยังเชื่อฟังเป็นอย่างดี ตอนนี้ขั้นตอนการแลกเปลี่ยนตัวประกันเป็นอันเสร็จสิ้น โดนูก้าวเข้ามาหาฉันพร้อมกับมีดของเขา

“เฮนน่า แก้มัดให้เธอที”

ฉันกระซิบบอกเฮนน่าด้วยเสียงเบาหวิว เธอพยักหน้ารับและเริ่มขยับตัวทันที ฉันคิดไว้แล้วว่าเธอเป็นเด็กสาวที่หูดีคนหนึ่ง

ฉันหันไปมองโดนูด้วยแววตาแข็งกร้าว ถึงเวลาต้องแสดงอำนาจของตัวร้ายแล้ว “นี่นายคงไม่เชื่อว่าฉันจะทำให้นายกลายเป็นท่านเคานท์จริงๆ หรอกใช่มั้ย?”

“ว่ายังไงนะ?”

“นายเชื่ออย่างงั้นเหรอ? โง่ชะมัด”

เยี่ยม ไม่มีอะไรจะกระตุ้นโทสะของคนได้ดีไปกว่าการรับปากว่าจะให้แล้วสุดท้ายเอาคืนไปดื้อๆ ฉันพูดออกไปอย่างห้าวหาญ

“ทำไมฉันต้องทำให้นายสมปรารถนาด้วย?”

“ไม่ใช่ว่าเธอถูกอันเชิญมาเพื่อทำให้คำขอของฉันเป็นจริงหรอกเหรอ?”

ไม่มีทาง ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่านายจับตัวคันนะมา! และฉันแค่จะมาจับหัวขโมย!

โดนูก้มหน้างุด เขาไม่รู้อีกต่อไปว่าควรจะพูดอะไร ดูเหมือนช็อคและได้แต่หลงอยู่ในห้วงความคิดนอกจากนั้นเขาพึมพำบางอย่างอยู่ตลอดเวลา

“…มันไม่ควรเป็นแบบนี้ นี่มันไม่ถูกต้อง ฉันก็ทำตามที่เขียนไว้ทุกอย่างแล้วทำไมถึงไม่สำเร็จ? …”

ครู่หนึ่งโดนูที่พึมพำอะไรไม่รู้เรื่องก็เงยหน้าขึ้น แววตาของเขาดูว่างเปล่าชอบกล

“ฉันก็เตรียมทุกอย่างไว้ครบแล้ว แต่ทำไมกัน ทำไมถึงไม่สำเร็จ”

ในขณะที่โดนูกำลังมองเหม่อไปในอากาศเหมือนคนถูกผีสิง เฮนน่าก็เร่งแก้มัดเชือกที่มือและเท้าของคันนะอย่างเต็มที่

“ทำยังไงดี ทำไมเชือกถึงได้แน่นแบบนี้ จะทำยังไงดี”

ใบหน้าของเฮนน่าเต็มไปด้วยน้ำตา มือของเธอสั่นเทาในขณะที่พยายามแก้มัดอย่างสุดชีวิต

“ไม่ มันจะต้องไม่จบแบบนี้! ฉันไม่ยอม”

จู่ๆ โดนูก็ตะโกนขึ้นมา เฮนน่าที่ได้ยินเสียงแข็งกร้าวของเขาผวาเข้ากอดคันนะแนะเพื่อปกป้องเธอ

เขาสาวเท้าเข้าหาเด็กหญิงอย่างไร้สติ และเผลอปัดเทียนที่ยังมีเปลวไฟให้กลิ้งไปบนพื้น

เขากำลังจะทำร้ายเด็ก! ในช่วงนาทีวิกฤติโดนูหันหลังให้ฉันเพื่อไปจัดการเหยื่อ หนอยแน่ะ! ในเมื่อนายกล้าหันหลังให้ศัตรูก็อย่าหวังว่าจะรอดไปได้เลย ฉันไม่พลาดโอกาสงามนี้และรีบฟาดมือไปที่หลังศีรษะของเขาสุดแรงเกิด

พระเจ้าช่วย! ฉันควรจะเล็งไปที่ท้ายทอยไม่ใช่หลังหัวของเขา! แต่โชคดีที่แม้ฉันจะใช้มือเปล่าอันบอบบางแต่ก็ทำให้โดนูสะดุดล้มลงไปกองอยู่กับพื้นได้ ฉันพุ่งข้ามตัวเขาไปยังเฮนน่าและคันนะ

“เฮนน่าถอยออกมา ฉันแก้เอง”

เมื่อมองไปยังมือที่สั่นเทาและดูไร้เรี่ยวแรงของเฮนน่า ฉันคิดว่าตัวเองน่าจะแก้มัดคันนะได้เร็วกว่าเธออย่างแน่นอน เฮนน่าที่หลับตาปี๋ด้วยความกลัวค่อยๆ ลืมตาขึ้น แล้วผละออกจากคันนะ

อย่างที่คิด ฉันใช้เวลาเพียงครู่เดียวก็สามารถแก้มัดคันนะได้อย่างง่ายดาย

“ไม่เป็นไรแล้ว ไม่ต้องกลัวนะ”

“คันนะ!”

เฮนน่าที่ยืนอยู่ข้างๆ โผเข้ากอดเด็กหญิง

“น้องพี่… .”

“เธอโดนจับตัวมาได้ยังไง! พี่บอกแล้วไงว่าอย่าออกไปข้างนอก! อาการป่วยก็เพิ่งจะดีขึ้นแท้ๆ!”

“หนูขอโทษ…. หนูแค่อยากออกมารอพี่ หนูไม่รู้เลยว่าจะถูกคนแบบนี้จับมา… ”

“พี่ก็ขอโทษเหมือนกันนะคันนะ พี่ดีใจที่เธอปลอดภัย ดีใจจริงๆ ที่ไม่สายเกินไป”

อ้อ พวกเขาเป็นครอบครัวไม่ใช่เพื่อน พอเห็นใบหน้าเปื้อนน้ำตาของทั้งสองฉันก็ต้องย่นปลายจมูกเพื่อสะกดอารมณ์ จริงๆ แล้วฉันก็อยากกอดพวกเธอนะแต่ทำยังไงได้ฉันมันเป็นตัวร้ายนี่นา การจะเข้าไปมีบทบาทในฉากที่น่าประทับใจแบบนี้ดูเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะไม่ควรเท่าไหร่  ฉันจึงเสมองไปทางอื่นพร้อมแอบปาดน้ำตาเงียบๆ

“เอาล่ะคันนะ เธอจะให้ฉันจัดการกับโดนูยังไงดี?”

จบตอนที่ 5

………………………………………………………………………………………

ทิ้งท้ายจาก Unnie
ผลงานการแปลของ Unnie ตั้งใจเพื่อแบ่งปันเรื่องราวสนุกๆ จากนิยายที่เพื่อนๆ ชื่นชอบแต่ไม่สามารถหาอ่านเวอร์ชั่นภาษาไทยได้ สำหรับการแปล Unnie ตั้งใจเรียบเรียงสุดความสามารถในเวลาอันจำกัด หากมีข้อผิดพลาดหรือแปลผิดตรงไหนอย่างไร Unnie ต้องขออภัยผู้อ่านไว้ ณ ที่นี้ด้วยจ้า
ขอให้สนุกทุกตัวอักษรนะคะ ^___^

…………………………………………………………………………………………
.
ปล. เจอ LC เรื่องนี้สามารถแจ้ง Unnie ได้ตลอดเวลา หรือเจ้าของลิขสิทธิ์ต้องการแจ้งให้เอาลงก็สามารถติดต่อเข้ามาได้ทางช่องทาง Fanpage หรือทางคอมเม้นต์ได้เลยนะคะ Unnie จะดำเนินการให้โดยเร็วที่สุดค่ะ