ตอนที่ 2

“คุณคือ…?” ลีอาถาม

แม้จะรู้สึกหวาดกลัวที่จู่ๆ ก็มาอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่รู้จัก แต่ความอยากรู้อยากเห็นของเด็กน้อยก็ยังไม่จางหาย แทนคำตอบเด็กชายดวงตาสีมรกตเช่นเดียวกับเธอมองจ้องกลับมาด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย

“ฉันชื่อคีแรน เบล ลีอาปีนี้เธออายุ 12 ขวบแล้วใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ…” ลีอาพูดอย่างระมัดระวัง

“ยินดีที่ได้รู้จักลีอา ฉันคีแรน ปีนี้อายุ 15 แล้ว” คีแรนเอ่ย

สายตาของเขายังคงจับจ้องที่เธอไม่วางตา ขณะที่เขานั่งอยู่บนขอบเตียง เบ็ตตี้ หญิงรับใช้ที่ได้รับมอบหมายให้เป็นคนดูแลลีอามองทั้งสองด้วยสายตาที่ชื่นชม ทั้งคู่มีผมสีบลอนด์ราวกับน้ำผึ้ง และดวงตาสีมรกตที่คล้ายคลึงกันอย่างยิ่ง

เมื่อเด็กชายพยายามเอื้อมมือไปแตะที่แก้มของลีอา เธอกลัวและถอยห่างจากนิ้วที่ยื่นมาของเขา พร้อมวิ่งไปซ่อนตัวที่หลังโซฟาและโผล่หน้าออกมาแอบมอง

“ได้โปรด…” เธอพูดด้วยเสียงแผ่วเบา “ได้โปรดให้หนูกลับไปหาแม่ ถ้าแม่ไม่รู้ว่าหนูอยู่ที่ไหนจะต้องเป็นห่วงมาก”

“แม่ของเธอ?” คีแรนพูด “เบ็ตตี้แล้วตอนนี้แม่ของลีอาอยู่ที่ไหนกัน?”

เบ็ตตี้ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้โซฟาช้าๆ แล้วย่อตัวลงเพื่อสบตากับลีอา “คำถามนั้นท่านผู้หญิงจะเป็นคนอธิบายเองค่ะ” เบ็ตตี้พูดต่อ “ดิฉันได้รับคำสั่งให้ป้อนอาหารและอาบน้ำให้เธอเท่านั้นค่ะ”

ลีอารู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้เห็นรอยยิ้มที่แสนใจดีของเบ็ตตี้ เธอรู้สึกว่าที่นี่เป็นสถานที่ที่น่าอัศจรรย์และเต็มไปด้วยสิ่งสวยงามที่สุด ตั้งแต่จำความได้เธอไม่เคยได้อาบน้ำดีๆ เลยสักครั้ง อย่างมากพวกเขาก็ใช้ผ้าขี้ริ้วเปียกๆ เช็ดถูตามตัวเพื่อทำความสะอาด ไม่มีใครมีเงินมากพอที่จะจ่ายค่าน้ำมากมายเพื่อนำมาอาบ ตอนนี้ลีอามองดูตัวเองที่ทั้งสกปรกและเต็มไปด้วยโคลน พร้อมมองไปที่คีแรนซึ่งเปล่งประกายแวววาวสะอาดตาในเสื้อเชิ้ตสีขาว เธอจึงตัดสินใจเอื้อมมือออกไปจับชายกระโปรงของเบ็ตตี้อย่างระมัดระวัง

“หนูไปอาบน้ำได้ใช่ไหมคะ” เธอถาม

“แน่นอนสิจ๊ะ” เบ็ตตี้ตอบอย่างอ่อนโยน “ไปอาบน้ำกันก่อนแล้วค่อยมากินข้าวนะจ๊ะ”

ในขณะที่ลีอากำลังยืนขึ้นและเดินออกมาจากข้างหลังโซฟา จู่ๆ คีแรนก็ไออย่างหนักหน่วง ราวกับว่าปอดของเขาจะฉีกเป็นชิ้นๆ ให้ได้ เขาหน้าซีดและล้มลงบนเตียง

“นายน้อย!” เบ็ตตี้กรีดร้อง

สิ้นเสียงของเธอ คนรับใช้กลุ่มหนึ่งเปิดประตูแล้ววิ่งเข้ามา พวกเขาพยุงเด็กชายขึ้นพร้อมเอาผ้าสะอาดเช็ดปาก ก่อนอุ้ม “นายน้อย” ออกไปในขณะที่ตะโกนเรียกคนไประหว่างทาง ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนดูเหมือนทุกคนเชี่ยวชาญกับการรับมือเหตุการณ์ตรงหน้าเป็นอย่างดี ลีอารู้ว่าอาการไอแบบนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เพราะทหารใจดีที่เคยเป็นลูกค้าของแม่ และมักจะให้ขนมเธอก็มีอาการไออย่างหนัก สุดท้ายก็ตายจากไป แม่ของนั่งร้องไห้อยู่กับเสื้อเปื้อนเลือดของเขาอยู่พักหนึ่ง
ความทรงจำแสนเศร้าที่ผุดขึ้นมาทำให้ลีอาเกิดความกลัวขึ้นจับใจ เธอดึงกระโปรงของเบ็ตตี้โดยไม่รู้ตัว

“เขาจะตายไหมคะ?” ลีอาถามทั้งน้ำตา

“ไม่จ้ะ เขาจะไม่เป็นอะไร” เบ็ตตี้พูดปลอบเด็กหญิงพร้อมลูบหัวของเธอแผ่วเบา

“จริงๆ นะคะ? คุณแน่ใจไหม?” ลีอาถาม

“ใช่จ้ะ เขาต้องไม่เป็นไรแน่นอน” เบ็ตตี้พูด “ตอนนี้เราไปอาบน้ำกันได้แล้ว”

เบ็ตตี้ไม่พูดอะไรอีกและลีอาก็เดินตามเธอไปที่ห้องอาบน้ำอย่างว่าง่าย ในนั้นมีอ่างอาบน้ำที่เต็มไปด้วยน้ำอุ่นพร้อมกับสบู่ที่ใช้โดยชนชั้นสูงเท่านั้น ลีอาไม่เคยเห็นภาพตรงหน้ามาก่อนเธอดูกระดากอาย เบ็ตตี้จึงลูบหัวของเธอ

“หนูจะได้อาบน้ำแบบนี้ทุกวัน เดี๋ยวก็ชินนะจ๊ะ”

ลีอาค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าที่ราวกับผ้าขี้ริ้วออกอย่างระมัดระวัง ร่างบางของเธอสั่นสะท้านเมื่อได้ลงไปแช่ในน้ำอุ่น เบ็ตตี้ยิ้มอย่างเข้าใจและเริ่มล้างตัวให้ลีอาด้วยความใส่ใจ เมื่อขจัดคราบไคลและสิ่งสกปรกออกไปจนหมด ลีอาก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที

“เอาล่ะ อาบน้ำเสร็จแล้วเราไปกินข้าวกันเถอะจ้ะ” เบ็ตตี้พูดพลางปาดเหงื่อที่ผุดขึ้นเต็มหน้าผากของเธอ

นับเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ลีอาได้ลิ้มรสชาติของซุปอร่อยๆ ขนมปังนุ่มๆ ยังมีไก่ย่างและผักสด หลังเสร็จจากมื้ออาหารที่ราวกับงานเลี้ยง ระหว่างทางเดินไปพบท่านผู้หญิง ลีอาก็คิดแต่เพียงว่าเธอจะได้กลับไปหาแม่ของเธอโดยเร็วไหม ‘ท่านผู้หญิง’ คนนั้นจะส่งเธอกลับไปเลยหรือเปล่า ไม่นานพวกเขาก็มายืนอยู่หน้าประตูบานหนึ่ง เบ็ตตี้เคาะเบาๆ ไปที่ประตู

“ท่านผู้หญิงคะ ดิฉันพาเด็กมาแล้วค่ะ” เธอพูด

“เข้ามาได้” เสียงทุ้มเอ่ยตอบอย่างสง่างาม เป็นเสียงเดียวกับที่ลีอาจำได้ว่าเคยเรียกเธอในค่ำคืนวันนั้น ลีอาเดินตามเบ็ตตี้เข้าไปในห้องอย่างสงบเสงี่ยม เธอประสานมือไว้ข้างหน้าเธอและยืนตรงแน่วเหมือนที่เบ็ตตี้สอน

“สวัสดีค่ะท่านผู้หญิง” ลีอาพูดเหมือนที่เบ็ตตี้สอน

อนาสตาเซียกำลังนั่งอยู่บนโซฟาหรูหรา เธอสวมชุดคลุมสีน้ำเงินทับชุดนอน ผมสลวยสีน้ำตาลเข้มสยายไปทั่วหลัง ดวงตาสีฟ้าที่เฉียบคมของเธอมองไปยังลีอา ก่อนพยักหน้ารับคำทักทาย ชั่วขณะหนึ่งลีอารู้สึกขนลุกกับใบหน้าเย็นชาของเธอ

“เธอดูดีขึ้นหลังอาบน้ำนะ คามิลเลีย” อนาสตาเซียพูด

“ขอบพระคุณสำหรับอาหารและห้องอาบน้ำค่ะ” ลีอาพูด “หนูจะเจอกับแม่ได้หรือยังคะ”

“อืม” อนาสตาเซียพึมพำและทำท่าให้ลีอาเข้ามาใกล้ๆ

เบ็ตตี้ผลักเบาๆ เพื่อกระตุ้นให้ลีอาเดินเข้าไปใกล้โซฟา เด็กหญิงเดินอย่างประหม่าเข้าไปใกล้ท่านผู้หญิง และนั่งข้างเธอบนโซฟา ลีอาหดตัวให้เล็กที่สุดเพราะเธอรู้สึกว่าบนใบหน้าที่สวยงามนี้กลับทำให้รู้สึกน่ากลัวได้อย่างน่าประหลาด

“คามิลเลีย ฉันคงต้องบอกว่าเธอยังพบกับแม่ไม่ได้ในตอนนี้”

“ทำไมหรือคะ” ลีอาถามอย่างร้อนรน

“เพราะแม่ของเธอขโมยของมีค่าไป” อนาสตาเซียเอ่ย

ลีอาเบิกตากว้างเมื่อได้ยิน “แม่ของหนูไม่ใช่หัวขโมย” เธอประท้วง จากนั้นดวงตาโตก็รื้นไปด้วยน้ำตาที่พร่างพรูกันออกมาจนไหลอาบสองแก้ม

อนาสตาเซียมองไปที่ผมของเด็กหญิงอย่างกรุ่นโกรธ “คามิลเลีย แม่ของเธอขโมยของที่มีค่าที่สุดไปจากฉัน และตอนนี้ก็ยังไม่คืนของสิ่งนั้นมา เพราะฉะนั้นเธอควรต้องได้รับโทษทัณฑ์อย่างสาสม”

“หนูจะหาให้เจอ!” ลีอาร้องอ้อนวอน “พวกเรายากจน แต่แม่ของหนูไม่ใช่ขโมย ได้โปรดเชื่อหนูนะคะ”

“จะหาเจอไหมนะ”

สาวใช้หยิบกรรไกรคมๆ ออกมาจากลิ้นชักแล้ววางไว้บนโต๊ะหน้าโซฟา “งั้นก็เอามาให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยสิ” อนาสตาเซียพูดอย่างเย็นชา

ลีอาสะอื้นทั้งน้ำตา “คามิลเลียน เบล” อนาสตาเซียเอ่ย “ถ้าเธอยอมใช้ชีวิตในฐานะ คามิลเลียน เบล ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทั้งเธอและแม่ก็จะไม่ถูกลงโทษ ฉันสัญญา”

ลีอาต้องการจะบอกว่าเธอไม่ใช่ “เบล” แต่ริมฝีปากของเธอไม่สามารถขยับได้ชั่วขณะ เธอหวาดกลัวผู้หญิงตรงหน้าจับใจ “แต่…” เธอส่งเสียงพูดแผ่วเบา “หนูเป็นแค่คามิลเลีย…”

อนาสตาเซียยิ้มอย่างเย็นชาพร้อมส่ายหัว “ไม่ใช่ ต่อไปเธอก็คือ คามิลเลียน เบล”

ลีอายังคงไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงต้องเป็น “คามิลเลียน เบล” แต่แล้วความคิดของเธอก็ต้องหยุดชะงักเมื่อผมของเธอถูกกรรไกรคมกริบตัดจนขาด

“ผมสั้นเหมาะกับเธอมากกว่า” อนาสตาเซียพูดขึ้นในขณะที่เธอเริ่มกร้อนผมของลีอา

ลีอานั่งตัวแข็งอยู่กับที่อย่างตกตะลึงและหวาดกลัว ผมของเธอถูกตัดเล็มออกไปจนหมด เบ็ตตี้ถอนหายใจด้วยความสงสาร

“เบ็ตตี้” อนาสตาเซียส่งเสียงเรียก “เจ้าค่ะท่านผู้หญิง” เบ็ตตี้ตอบ

“เรียกสาวใช้เข้ามาทำความสะอาด ส่วนเธอไปส่งเลียนกลับห้อง” อนาสตาเซียสั่งขณะที่เธอลดกรรไกรลง ลีอาใช้มือน้อยๆ คลำไปที่เส้นผมที่สั้นเกือบเหมือนเด็กผู้ชายของเธอ “คามิลเลียนที่น่ารักของฉัน เธอช่างน่ารักจริงๆ” อนาสตาเซียกล่าว

ลีอาคิดถึงแม่ของเธอจับใจ แม่จะคอยหวีผมยาวของเธอทุกคืน เด็กหญิงเริ่มร้องไห้ เบ็ตตี้อุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนพยายามทำให้เธอสงบลง ลีอาซบหน้าลงบนไหล่ของเบ็ตตี้อย่างอ่อนแรง เธอไม่ชอบที่มีคนมาตัดผมของเธอ และยิ่งไม่ชอบที่ถูกเรียกด้วยชื่อแปลกๆ เธอรู้สึกหวาดกลัวจับใจ เมื่อมาถึงห้องนอนเบ็ตตี้วางลีอาลงบนเตียงและนั่งลงตรงข้ามเธอ น้ำตายังคงไหลอาบสองแก้มน้อยๆ โดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

“ลีอา แม่ของหนูจะปลอดภัยดีถ้าเธอเชื่อฟังท่านผู้หญิง” เบ็ตตี้พูดอย่างอ่อนโยน “ท่านผู้หญิงแค่โกรธนิดหน่อย แต่ท่านไม่ใช่คนเลว ดังนั้นเชื่อฟังท่านเพื่อช่วยลอร่านะ”

ลีอาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อแม่ของเธอ “คุณรู้จักแม่ของหนู?” เธอถาม

“แน่นอนจ้ะ” เบ็ตตี้ตอบ “ที่นี่คือบ้านพ่อของหนู”

“พ่อของหนู?” ลีอาถาม

เบ็ตตี้พยักหน้า เธอชี้ไปที่ภาพเหมือนบนผนัง ภาพของผู้ชายผมสีบลอนด์น้ำผึ้งและดวงตาสีมรกต “หนูมีผมและตาเหมือนพ่อ ลีอา”

ดวงตาของเธอเป็นประกายใต้แสงตะเกียง แม้เธอจะไม่รู้ว่าเขาเป็นใครแต่ชายคนนั้นช่างดูคุ้นเคยเหลือเกิน แม่ของเธอไม่ได้ขโมยสิ่งของ แต่เป็นคน ลีอามองดูภาพสะท้อนของเธอในหน้าต่าง บัดดนี้ ด้วยผมที่สั้นมากและรูปร่างที่ผอมแห้งของเธอ เธอจึงดูเหมือนเด็กผู้ชายไม่มีผิด

“คามิลเลียน เบล”

ลีอาพึมพำชื่อใหม่ที่เธอเพิ่งได้รับ ก่อนนั่งกอดเข่าแล้วร้องไห้เพียงลำพัง

จบตอนที่ 2

ทิ้งท้ายจาก Unnie
ผลงานการแปลของ Unnie ตั้งใจเพื่อแบ่งปันเรื่องราวสนุกๆ จากนิยายที่เพื่อนๆ ชื่นชอบแต่ไม่สามารถหาอ่านเวอร์ชั่นภาษาไทยได้ สำหรับการแปล Unnie ตั้งใจเรียบเรียงสุดความสามารถในเวลาอันจำกัด หากมีข้อผิดพลาดหรือแปลผิดตรงไหนอย่างไร Unnie ต้องขออภัยผู้อ่านไว้ ณ ที่นี้ด้วยจ้า
ขอให้สนุกทุกตัวอักษรนะคะ ^___^ …………………………………………………………………………………………
.
ปล. เจอ LC เรื่องนี้สามารถแจ้ง Unnie ได้ตลอดเวลา หรือเจ้าของลิขสิทธิ์ต้องการแจ้งให้เอาลงก็สามารถติดต่อเข้ามาได้ทางช่องทาง Fanpage หรือทางคอมเม้นต์ได้เลยนะคะ Unnie จะดำเนินการให้โดยเร็วที่สุดค่ะ